*شعر سكوت من براي با تو بودن*

برای تو می نویسم ، توئی که مدتهاست دردی پنهان را در کالبدم ریخته ایی تا چشمهایم را همیشه بارانی ببینی و لبخندم را تلخ تر از همیشه...
من به این امید راه را ادامه می دهم که روزی نشانت را حتی سنگهای مرده و سیاه کنار جاده به من بدهند...
مهم نیست پیر و کهنه می شوم ، مهم نیست حتی بمیرم ، مهم این است که برای ثانیه ایی اندک تو را حتی از فرسنگهای طولانی حس کنم ، پس منتظرم بمان!
دوستون دارم نظر يادتون نره.